Gepubliceerd op 11 april 2014 | in: telegraaf-vrouw gastblog gerelateerd | 

De mail die maakte dat ik mag bloggen in De Telegraaf

Anne-Mieke Bovelett in De Telegraaf

Veel van mijn lezers weten inmiddels dat ik sinds 4 april jl. gastblogger ben in de Vrouw (@Vrouw op Twitter). De vraag die ik steeds weer krijg van mijn omgeving is hoe ik dat voorrecht heb gekregen. Aaaah, je weet toch, ik ben eigenlijk liever lui dan moe, daarom heb ik mijn inzending van 29 januari jl. aan de redactie van VROUW hieronder neergezet. Dan kun je zelf lezen waarom.

Toedels!



Dag VROUW redactie :-)

Mijn naam is Anne-Mieke Bovelett, ik ben zelfstandig ondernemer, word volgende maand 43 en twee maanden geleden woog ik nog 101 kilo.

Als ik mijn exorbitant hoge hakken thuis laat, kom ik dicht in de buurt van de categorie “onderdeurtje”. Met die gewraakte honderd-en-één kilo voelde ik me een energieloos Michelin poppetje. Voelde… want inmiddels vliegen bij mij de kilo’s eraf en is mijn energie weer terug. Dat gebeurt natuurlijk niet zomaar. En daar wil ik graag over bloggen bij VROUW.

Stukje voorgeschiedenis

Begin 2012 brandde de monumentale woonboerderij (en daarmee de bron van inkomsten) van mijn ouders (Oscarwinnaar Børge Ring en beeldhouwer / coach Joanika Ring) af, en pas anderhalf jaar later - na veel hevige tegenslagen en gesteggel met overheden - kon de herbouw starten. Het pand (zie maasdijk4.nl) wordt straks wordt niet alleen weer de woonplek voor mijn inmiddels bejaarde ouders. Het wordt ook mijn onderneming.

Een plek voor kleinschalige workshops, teambuilding, etc. Ik hang mijn bestaande onderneming als CMS consultant niet helemaal aan de wilgen trouwens. Die zal worden geïntegreerd. Als kunstenaars hebben mijn ouders helaas geen dik pensioen, ondanks de vele onderscheidingen die anders zouden doen vermoeden. Mijn vader van 92 is kwiek, Facebook verslaafd en geniet - ondanks kamperen met houtkachel in het atelier van mijn moeder sinds de brand - van zijn oude dag, maar mijn 67-jarige moeder werkt zich nog steeds een slag in de rondte. Ze heeft geen keuze. En ik wil dat ook zij eindelijk met pensioen kan gaan. De onderneming maakt dat mogelijk straks.

Maar goed, daar gaat het eigenlijk allemaal niet zozeer om. Bovenstaande is meer ter illustratie van mijn woelig bestaan.

Parallel aan de gebeurtenissen na de brand was ik voortdurend heel erg moe, bij vlagen behoorlijk down en werd ik tegelijkertijd zwaarder en zwaarder. Het dieptepunt was de dag dat ik in een rolstoel uit het vliegtuig kwam na een vakantie in Turkije, begin mei vorig jaar. Ik had zoveel vocht in mijn benen dat ik niet meer lopen kon. Ik ben vanaf dat moment zeven maanden lang ziekenhuis in en ziekenhuis uit gerold. Ik sliep ook slecht, 3 uur per nacht was veel. Niet alleen mijn lijf deed niet meer goed mee, ook mijn geheugen werd door chronisch slaaptekort slechter en slechter. Zoiets is echt niet handig met een eigen bedrijf.

Tussendoor kreeg ik de meest enge dingen te horen. Men dacht aan nierfalen, syndroom van Cushing, apneu, noem maar op. En ze hadden het achteraf allemaal fout. Toen een internist in het Radboud van mening was dat het na alle negatieve uitslagen dan echt zeker weten CVS (Chronische Vermoeidheid Syndroom) moest zijn, heb ik me omgedraaid en ben weggelopen uit die mallemolen. Ze konden me een hoop wijs maken, maar dat niet. Inmiddels is gebleken dat ik een graanintolerantie heb van jewelste. Daarnaast had ik een ernstig proteïnetekort.

Waar ik vooral over wil schrijven

Nu, na een heleboel kommer en kwel, is de tijd van nieuwe, spannende en vooral hele leuke dingen aangebroken. Dat betreft niet alleen de herbouw die rond de bouwvak gereed zal zijn. Het gaat vooral over het compleet omgooien van mijn leefstijl (geen granen en suikers meer), gestopt met roken, culinaire avonturen met gezonder eten, diverse ontmoetingen met interessante mensen die daar ook mee bezig zijn en ga zo maar door. Maar ook het wegvallen van bepaalde vrienden en kennissen. Mensen die niet overweg kunnen of willen met mijn abrupte afscheid van “slachtoffer” zijn. Mensen die schrikken van een ijzeren discipline die ze nooit achter me gezocht hebben. Mensen die voelen dat ze met Excuus-Truus gedrag bij mij eigenlijk geen gehoor meer krijgen. Ik ben de spiegel waar ze niet in willen kijken.

Zo ben ik eind 2012, midden in de zware tijden, gestopt met kettingroken na 28 jaar bijvoorbeeld. En twee maanden geleden gooide ik drastisch van de ene dag op de andere het roer om met eten toen bleek dat granen de boosdoener zijn. Ik bande ook meteen de suikers en andere snelle koolhydraten uit. Gewoon zo. Kaboem. Een zeer dierbare vriend van mij zei laatst: “Kind, wat saai, je hebt helemaal geen leuke verslavingen meer!”.

Het is helemaal niet saai. Het is heerlijk! Inmiddels ben ik zeven kilo afgevallen en tien centimeter in omvang kwijt. Met de begeleiding van mijn welzijnscoach heb ik zeker nog een klein jaar te gaan. Mijn doel is om met deze nieuwe levensstijl op mijn oude gewicht terug te komen: 70 kilo. En dat gaat me lukken. Ik zeg niet dat dit moeiteloos zal gaan, maar het gáát lukken! Ik vlieg sinds een paar weken pijnvrij de trappen weer op en af, ik slaap weer acht uur per nacht, kan rustig een lange wandeling maken zonder om te vallen wegens gebrek aan energie en zuurstof, en alles wat maar een beetje op depressie en vermoeidheid leek is gewoon verdwenen. En mijn man? Die is blij! Bovendien geniet hij van de culinaire omslag en de bijbehorende avontuurlijke gerechten die hij van mij voorgeschoteld krijgt. Nieuwe kruiden, nieuwe geuren, andere smaken, andere texturen, pittiger dan ooit.

Het wordt ongetwijfeld nog veel spannender, want ik ben veel onderweg. Ik mag ook graag uit eten gaan, vooral tijdens weekendjes weg. Ik voorzie dat ik hier en daar met eten beslist in een benarde situatie terecht zou kunnen komen, ook tijdens langere vakanties. Want hoe leg je een Turkse of Spaanse chef-kok uit dat je geen granen, rijst of pasta eet? En dat je de aardappels liever ook laat staan? En in welke winkels ga je de juiste dingen vinden als je dan zelf gaat koken in een appartementje aan de Costa del Dinges of de Turkse Riviera? En hoe reageert men in restaurants in Nederland als je met een verzoeknummer komt dat niet overeenkomt met hun menukaart? Het zal mij benieuwen! Met vier jaar werken in de Zwitserse horeca ben ik al meer dan twintig jaar behoorlijk beroepsgedeformeerd als het op restaurants aankomt, maar dit brengt restaurantbezoeken naar een heel ander level… Ik zie er naar uit!

Ik heb ook een privé blog: miekiepedia.nl. Dat ik niet bekend sta om fijne nuances zullen jullie op mijn eigen blog zeker merken. Maar als de redactie het wenst, kan het genuanceerder. Mocht beschikbaarheid een zorg zijn: Door het minimaliseren van mijn werk voor mijn bestaande onderneming in aanloop naar de opening van de Maasdijk 4 heb ik de komende zes maanden absoluut tijd om wekelijks te schrijven. En ik heb er ook heel veel zin in. Ik doe het al op mijn eigen blog, maar zou dat - met veel plezier - ook voor VROUW kunnen doen.

Met vriendelijke groet,

Anne-Mieke Bovelett

Aanvulling 11/7/2015:

De "heropening" van mijn blog heeft me doen besluiten om alleen de blogs te laten staan die ik zelf het leukste vond. Ze staan hier bij elkaar gegroepeerd.

REAGEER

Schroom vooral niet! :)

GERELATEERDE ARTIKELEN

REACTIES

6 mei 2014 om 10:11 uur
door: Deborah van den Bergh

Hoi Anne- Mieke, Leuk je blog! Succes! Groetjes.. een oud collega

TWITTER