Gepubliceerd op 2 april 2014 | in: psychologie | 

Mijn broertje lijdt aan schizofrenie - ik schoot in de rouw vandaag

Anne-Mieke Bovelett in de rouw

Er brak iets. Waarom het juist nu brak weet ik niet. Er zijn zo vaak momenten dat ik door dit thema een breekmoment had kunnen krijgen. Voordat ik dit opschreef heb ik eerst een kwartiertje flink lopen snikken... Ik heb soms het vermoeden dat dit me gebeurt als ik lees over iets wat pijnlijk is en ik diep van binnen weet dat hetgeen ik daar lees, wáár is. Het brak toen ik een artikel voorbij zag komen dat gaat over de giftigheid van antipsychotica. De kop: ' Patiënten worden opzettelijk vroege dood in gejaagd met antipsychotica'. Klik hier als je dat artikel wilt lezen. Het artikel vertelt ook over studies die uitgewezen hebben dat mensen ook zonder antipsychotica een eind kunnen komen.

En misschien brak het wel omdat ik - toen ik tegen dit artikel aanliep - naar muziek uit de jaren '80 zat te luisteren. De tijd dat de drama's met mijn broer zich opeenstapelden.

Even zijn we "gewoon broer en zus"

Peter is nu 41. Regelmatig als ik hem zie, breekt mijn hart een beetje meer. Bang, moe, mager, slechte huid, grote vetbulten door zijn lever die al dat vergif niet meer aan kan, bleek, bibberend en onbehouwen motoriek. Hij ziet heel slecht waardoor hij geen boeken kan lezen. Het slechte zien is overigens ook een bijwerking, ofwel van de antipsychotica zelf of een bijwerking van de medicijnen die hij krijgt tegen andere bijwerkingen. De momenten waarop hij niet geplaagd wordt door angsten, wanen en hallucinaties koester ik. Dan hebben we goeie gesprekken, lachen om onze kwajongensstreken van vroeger, dan zijn we even een hele "gewone" broer en zus.

Peter was de getuige van mijn echtgenoot op onze bruiloft, het was een heerlijke dag. Hij kon prima overweg met de andere getuigen (we hadden er nog drie) en hun respectievelijke wederhelften. We kozen ervoor om bij hem in de buurt naar de burgerlijke stand te gaan zodat hij niet zo lang (met alle bijbehorende indrukken van dien) hoefde te reizen. We lieten onze ouders thuis, omdat ook die voor hem een drukkende factor konden zijn. En het ging goed. We hadden een heerlijke dag, van begin tot eind. Het was zo gaaf!

En soms ben ik zo verdomd jaloers en tegelijk zo boos op mensen die hun broer of zus "for granted" nemen. Mensen die het de gewoonste zaak van de wereld vinden om met broer of zus op stap te kunnen gaan, op vakantie te gaan, of wat dan ook. Mensen die een broer of zus hebben die een 'normaal' leven leidt, wellicht een liefhebbende partner heeft en misschien zelfs kindjes heeft, zodat jij oom of tante mag spelen. Niet omdat ik mijn broer afkeur, integendeel, maar omdat andere mensen met broers en zussen soms gewoon niet beseffen wat ze hebben. Ik kan het wel van de daken schreeuwen: 'Koester dat!'.

In de rouw

Maar nu ben ik in de rouw. Boem, zomaar. Vanaf het moment dat ik dat eerdergenoemde artikel las. Ik rouw om het verloren gegane blije kleine blonde jongetje dat zo aanstekelijk kon lachen. Zijn gelach schalt in de eerste eigen tekenfilm die mijn vader maakte. Hij was vier jaar toen dat gelach werd opgenomen. Als we met mijn ouders naar tekenflimfestivals gingen, ging de zaal regelmatig plat van het lachen. Niet om de film die getoond werd, maar om het geschater van dat kleine mannetje achter in de zaal. Je kon er gewoon niet omheen.

Ik rouw ook om het onbegrip waarmee niet alleen hij maar ook ons hele gezin te maken kreeg toen we in aanraking kwamen met de psychiatrie. Ik rouw om dat kleine mannetje dat veel te jong in aanraking kwam met de verkeerde mensen en aan de hasj ging. De werkzame stof in cannabis is niet zo onschuldig als sommigen ons doen geloven. Grote hoeveelheden THC in de puberteit zijn desastreus. Zelfs bij de Jellinek wordt het verband tussen schizofrenie en hasj erkend.

Mijn vader maakte er een film over

Het heeft jaren geduurd voordat ik deze 7 minuten durende film kon zien zonder in tranen uit te barsten. Zij die mij persoonlijk kennen weten dat het niet kenmerkend is voor mij om 'en plein publique' geëmotioneerd te raken. Maar bij 'Run of the Mill' - wat zoveel betekent als: 'het dagelijks leven' zijn de emoties sterker dan de remmingen die ik voel.


Ik rouw vandaag nog even verder en droom over de dag dat de macht van de geldwolven in de farmaceutische industrie wordt gedecimeerd tot nul, en medicijnen weer gemaakt worden om mensen beter te maken, niet zieker.

- Anne-Mieke

REAGEER

Schroom vooral niet! :)

GERELATEERDE ARTIKELEN

REACTIES

28 mei 2014 om 16:37 uur
door: Anne-Mieke

Pieternel, amen! Ik wou dat meer mensen dat besef zouden hebben.

28 mei 2014 om 13:54 uur
door: Pieternel

Verband met wiet: Er is een verschil tussen op jonge leeftijd blowen (tienerjaren) en op oudere leeftijd (toen de hippies begonnen). Aangetoond is inmiddels dat het op onvolgroeide hersenen / op tieners véél meer schadelijke invloeden heeft. Heb van nabij meegemaakt hoe een tiener in een psychose terecht kwam, 5 jaar intern opgenomen is geweest en persoonlijkheid ernstig beschadigd (angstig) en vroeger een durfal was. Het doet WEL DEGELIJK iets met jonge mensen! Helemaal niet zo onschuldig als gepropageerd wordt / werd door de toenmalige volwassen hippies waarvan de kinderen láter en op een jongere leeftijd gingen roken/blowen.

6 april 2014 om 10:28 uur
door: Anne-Mieke

@Kitty PS Over het verband tussen wiet en schizofrenie: dat is inderdaad niet monocausaal en dat heb ik ook niet gezegd. De jellinek zegt het ook niet op die manier.

6 april 2014 om 10:17 uur
door: Anne-Mieke

Dank je, ik ga het bekijken!

6 april 2014 om 10:16 uur
door: Anne-Mieke

In de Telegraaf blog ik over over wat mij bezighoudt en overkomt tijdens mijn reis op weg naar een gezond lijf en gewicht (van 101 kilo naar onder de 70) door middel van het compleet omgooien van eetpatroon en hoe dat allemaal wel of niet goed in te passen is in zowel mijn privéleven als mijn roerig bestaan als ondernemer.

6 april 2014 om 10:06 uur
door: Kitty Kilian

Heb nu ook het stuk gelezen. Ik vermoedde dat al aan de hand van medische literatuur die ik las. Kijk eens op de site van Rokus Loopik, er staat een filmpje over The Alternatives: http://www.rokusloopik.com/2014/04/een-nederlandse-consumer-movement/

6 april 2014 om 09:47 uur
door: Kitty Kilian

PS O ja, het is je vader. Ik zag het op Youtube. Wow. Heel indrukwekkend.

6 april 2014 om 09:45 uur
door: Kitty Kilian

Ik had deze blogpost gemist. Wel voorbij zien komen, maar op de een of andere manier niet meteen gelezen. Ja, die antipsychotica zijn middelen die je zelf niet wil nemen. Dat zegt genoeg. Dat stuk ga ik ook even lezen. Hele mooie film. Is dit de film die je vader maakte? (Even onzeker vanwege de hele andere, buitenlandse naam). De moeheid van de ouders.. zo goed uitgedrukt hoe ze hun best blijven doen. Monocausaal verband met wiet kun je niet zo leggen, maar verder is het wel een hele indrukwekkende film. Prachtige beeldmetaforen ook, die bubbel. Ik zag net dat je in de Telegraaf blogt. Ook hierover?

3 april 2014 om 10:47 uur
door: Anne-Mieke

Dank je, Ton!

3 april 2014 om 10:44 uur
door: Ton Crone

Beste Anne-Mieke, Wat een mooi verhaal en heel invoelbaar. Bedankt en hartelijke groet, Ton

TWITTER